Mijn beleefd verhaal

Als ik mijn zegeningen tel en de balans opmaak, dan ben ik bovengemiddeld gelukkig en tevreden over hoe ik mijn leven heb geleefd. Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog niet uit- of afgeleefd, maar op mijn zestigste heb ik nu eenmaal meer om op terug te zien dan om naar uit te kijken. En daarover wil ik op deze website getuigen. Of het u interessant lijkt moet u zelf maar even kijken.

Waarom? Het is mij ingegeven door de verhalen vroeger van mijn vader. Die waren talloos en hij werd niet moe een aantal almaar te herhalen. Als kind, en zelfs nog als 40-plusser, reageerde ik met ‘Nee niet waar dàt verhaal‘, dezelfde reactie die ik nu van mijn dochters krijg als ik weer eens rep over mijn iconische tocht-op-fiets-met-terugtraprem-van-Haarlem-naar-Diekirch.

Na zijn overlijden ging het bij mij knagen waarom ik niet beter naar mijn vader had geluisterd of zelfs maar had doorgevraagd. Op zijn begrafenis refereerde ik nog naar zijn allervroegste herinnering, waarbij ik mij bewust werd dat ik eigenlijk te weinig over hem wist. Zo ging hij bijvoorbeeld als jongen van dertien al werken bij een boer, onvoorstelbaar als ik nu een brugpieper van dezelfde leeftijd zie zeulen met zijn boekentas. Wat ging er door hem heen? Hij besteedde al zijn vrije dagen om bij te verdienen, zodat wij met Sinterklaas toch nog werden verwend met best dure cadeaus. Maar hoe dan?

Aan mijn belevenissen schenk ik hier dus aandacht. Het gaat om vaak opmerkelijke en soms wonderbaarlijke gebeurtenissen, waarbij ik mij voorlopig maar beperk tot het alledaagse. Over de onbeleefde– en overbeleefde episodes in mijn leven, die er uiteraard ook geweest zijn, denk ik eerst nog even na.